Hello Hormonsters!

Hormonen, pfff.. ik dacht dat ik ze nu wel kende na ze zoveel jaar ingenomen/geprikt te hebben."
De natuurlijke hormonen die ik nu beleef geven op hun beurt ook pieken die zo enorm vermoeiend kunnen zijn.

Je vliegt de zwangerschap ook lekker door of niet?’ hoorde ik laatst iemand zeggen. Ik probeer inderdaad niet te veel te mopperen, maar ook ik heb wel kwaaltjes. (o.a. bekkenpijn, misselijkheid die weer de kop op steekt, zwangerschapsdiabetes wat vooral ‘gedoe’ oplevert en last van tintelende/dove ledematen). Maar die kwaaltjes mogen er ook best wel zijn. Het gaat met Floepske helemaal top en dat is het allerbelangrijkste! Daar doe(n) ik/we het voor! 

Geestelijk daarentegen is het (zoals de meeste van jullie weten) best moeilijk geweest om echt te geloven dat ik zwanger ben. Vanaf de 20 weken echo brokkelde de opgebouwde muur pas stukje bij beetje af (en dat is helemaal nog niet zo lang geleden). De bovengenoemde kwaaltjes helpen me trouwens heel goed bij de bewustwording dat ik leven in mij draag. Niet dat ik het nu nog geloofwaardig zou kunnen ontkennen met een dikker wordende buik en genoeg beweging erin, maar toch helpt het me nu nog steeds.

Door het klussen op de benedenverdieping duurde het ook even voor we in de babykamer bezig konden gaan, wat op een bepaald moment ook wel in mijn nek begon te hijgen, want de weken vliegen plots ook voorbij, maar inmiddels is de babykamer ook zo goed als af en heb ik daarin rust. Fijn! (daardoor heeft mijn lief ook meer rust, want ik zit ‘m niet meer zo op zijn nek. Sorry pop!)

Ik wilde het kamertje graag af hebben voor mijn eigen gevoel. Nu kan ik binnen lopen wanneer ik wil en eraan proberen te wennen. Fantaseren dat er straks een echt klein levend wezentje in het wiegje komt te liggen en de kleertjes die gewassen in de kast liggen ook echt gedragen zullen worden door ons ‘product’. Mezelf voorbereiden voor zover dat maar enigszins mogelijk is.

Want ja, ik ben ook bang. Ik heb vooral één grote angst ….  dat het me straks allemaal zal overvallen met alle gevolgen van dien. Omdat het geloven van de zwangerschap pas laat kwam, ben ik bang dat wanneer Floepske er is, ik… hoe zeg je dat… in een gat val? Het niet kan geloven? Niet weet hoe ik ermee om moet gaan? De kluts kwijt raak?
Jaren ben je bezig geweest om zwanger te worden en dan ‘ineens’ is daar een kindje….

Nu hebben alle aanstaande ouders zo hun angsten natuurlijk. Je gaat iets onbekends tegemoet.

Toch denk ik dat de situatie anders is mét een medische voorgeschiedenis.

Gemiddeld 40 weken zwangerschap… tegenover een (in ons geval) flink langere periode van vechten. (ik moet er trouwens niet aan denken dat de zwangerschap ook zo lang zou duren hoor, pfoei!). Het vechten was niet leuk –understatement- , maar het was wel vertrouwd… hoe raar dat ook mag klinken.

Tja… hormonen.. hormonsters… het zijn soms lastige dingen die je flink dwars kunnen zitten in je kop.
Ik hou dan steeds maar weer in mijn gedachten.. het komt zoals het komt.. het gaat zoals het gaat en loop vervolgens maar weer even Floepske’s kamer in, verplaats weer wat onzinnigs en strijk over mijn buik.

Floepske, we gaan ons best doen, om voor jou de beste ouders te zijn die we kunnen zijn.  We konden de strijd vooraf aan… we kunnen de verandering straks ook aan.





Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Categorieën
Wie is ze?

Feitjes:
Blond, dertiger, Fries, alive and kicking, vriendin van, bazinnetje van, secretaresse, creatief, houdt van gezelligheid, van feestjes en van (de muziek van) 3 Volendamse heren; dit vaak combinatie met elkaar.

Eigenschappen
Dat is aan jou om daar achter te komen.

~~~~~~

Mijn: webwinkel

Mijn: email

 

Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl