De dame die onze zwangerschapsshoot heeft gedaan, doet ook de geboortefotografie’ .
- ‘Jaaaaaa, dat is zo leuk he! Zo’n shoot met zo’n klein baby’tje’.
‘Ja, dat is inderdaad erg leuk en gaat ze ook doen, maar we bedoelen GE-BOOR-TE-fotografie’.
- ‘Oh, dat. Dussehhh… op het moment zelf bedoel je…..’  - en we zien de bedenkingen bijna op hun voorhoofd staan.

Ja inderdaad, op het moment zelf. Geboortefotografie is voor velen een absolute no-go. En dat mag. Dat is uiteraard ieder voor zich. 

Ik had er lang geleden over gelezen en het leek mij heel bijzonder. Bijzonder om een naslagwerk te hebben van een levensveranderende gebeurtenis.
Ik hou sowieso van foto’s, van het vastleggen en maken van herinneringen en waarom dan niet van juist zoiets speciaals. Iets wat je echt niet opnieuw kunt doen.

Ook wilde ik mijn lief niet met deze moeilijke taak opzadelen en hoefde hij zich er op het ‘moment suprême’ niet mee bezig te houden, behalve met mij en de geboorte van Aron. Ook kreeg hij nu geen gemopper van mij achteraf over de gemaakte foto’s.
Want ja, het is niet mogelijk, maar het allerliefst had ik nog zelf de foto’s willen maken ook.

Is het dan niet raar en naar, om iemand er steeds omheen te hebben die maar aan het klikken is?
Ik kan daar volmondig op reageren met ‘nee!’. Op het moment van bevallen zijn er toch al meerdere mensen met mij/ons bezig die we tot een paar uur eerder niet kenden en hun dagelijkse werk uitvoeren. Die ene persoon extra, die ook haar werk uitvoert, maakte ons niet uit. 

Was je je er niet heel bewust van dat ze er was en werd je daardoor niet afgeleid?
Ja, ik was me er wel bewust van, maar ik heb me daar voor afgesloten. Ze was er, maar ze was er ook niet. Dit ging om ons en van te voren weet je dat het geen charmante foto’s worden, maar juist dat is echt. The real thing. Het IS geen beautyshoot, maar een gebeurtenis-en-emotie-reportage. Een documentatie van ons verhaal. Het einde van de lange aanloop, het begin van een heel nieuw leven! DAT is het vastleggen wel waard vonden wij. Tenslotte hebben we ook ‘the making of’ van Aron zelf gefilmd, gefotografeerd en beschreven (punctie en terugplaatsing). Echt? Ja echt! Daarnaast heeft ze ook het personeel niet in de weg gelopen. Zij konden hun werk prima uitvoeren. (zij vonden het juist wel leuk en interessant, want het was voor hen voor het eerst)

~~~~

En dan...Eindelijk! Na een tijd wachten kregen we bericht dat Getsje klaar was. Daar was dan ons geboorteverhaal op beeld. Het is een film(pje) geworden met foto’s van het begin tot het einde. We gaan langs bij Getsje en we bekijken het filmpje met zijn vieren.

We waren… we zíjn… onder de indruk. Tranen vloeien en het gevoel komt weer terug. Ik kijk naar twee opgewonden koppies in afwachting van, de heftig wordende weeën, het bemoedigende personeel, mijn lief die zijn best doet mij te ontlasten en zijn onmacht, het harde werken, de oerkrachten die aan het einde nodig zijn en dan……dan naar het perfecte kleine mensje dat ik aanpak en op mijn borst gelegd wordt, een trotse blik van een papa en een opgeluchte en verwonderde mama.

Even ben ik terug naar nu: Ik kijk naar Aron op mijn schoot, hij kijk me met grote ogen en open mondje aan, alsof hij voelt dat dit bijzonder is en ik slik nog even verder.

Terug naar het filmpje…

Op het beeld komen de foto’s voorbij van Aron, van hoe hij in mijn buik opgevouwen zat, het wegen, temperaturen, aankleden, enzovoorts, zijn kleine gerimpelde handjes en voetjes. Je ziet Aron per beeld al veranderen van verfrommelde frummel naar frummel. Je ziet ons bijkomen, ons eerste beschuitje eten en uiteindelijk met zijn drieën naar onze kamer lopen en trots bij de wieg staan.

PRACH-TIG!

We hebben Getsje persoonlijk al bedankt, maar bij deze doen we dit nogmaals. Want behalve dat ze de foto’s heeft gemaakt, was ze ook eigenwijs. Ze kwam vroeg in het ziekenhuis. Mijn blik sprak volgens haar boekdelen ‘Wat doet zij hier NU al??’. Gelúkkig was ze eigenwijs, want anders had ze nooit ons verhaal compleet gehad (de bevalling ging snel!).

Omdat het zo druk was in het ziekenhuis, moest het personeel overal en nergens zijn, waardoor we veel alleen werden gelaten. Tevens had het personeel niet verwacht dat het zo snel zou gaan.

Daar zitten dan een aanstaande papa die niet weet wat hij moet doen en een aanstaande mama die niet weet wat haar overkomt! Maar daar was Getsje die mij bemoedigende woorden toesprak en mijn lief aangaf wat hij voor mij kon doen.
Dus voor bevallingsbegeleiding is Getsje wederom geschikt, haha!

En wat men vaak vergeet…. het is niet alleen het maken van de foto’s. Getsje heeft zich de periode rondom mijn uitgerekende datum vrij gehouden om standby te staan, had een oppas geregeld voor haar zoontje, waar hij elk moment terecht kon, want als je weg moet, moet je weg. En na de bevalling begint het uitzoeken en het bewerken van de foto’s tot een filmpje. Er zit gewoonweg veel werk in!

Getsje doet het met alle liefde en dat zie je terug.

We zetten het filmpje niet openbaar, maar willen wel een aantal foto’s met jullie delen om jullie een idee te geven van wat er gefotografeerd is. Misschien stel je je mening bij. Misschien ook niet. Ons maakt het niet uit. Wij zijn ontzettend blij dat wij Getsje erbij hebben gehad.

Uiteraard hebben wij Getsje betaald, maar het resultaat…. dat is ONBETAALBAAR!







Getsje Vijn Fotografie is te vinden op facebook! 












Reacties (1)

Hallo Floepske,

Wat waren wij blij dat jij was blijven ‘plakken’. En ook verbaasd.

Het heeft mama wel enige tijd gekost om echt te geloven dat je er was.. én bleef. Niet heel vreemd, met de lange aanloop op de zwangerschap én het gegeven dat het hartje van je grote broer of zus het helaas niet bleef doen.
Een muurtje van zelfbescherming had mama gemetseld. Stap voor stap doorliepen we onzeker en voorzichtig de eerste weken. Met elke echo werden er kleine stukjes cement tussen de stenen weggeslagen.

Toen je met 19 weken en 4 dagen, jezelf liet voelen door in mama’s buik rond te klotsen en we met 20 weken en 2 dagen je op de echo zagen, compleet, bewegelijk en goedgekeurd, liet mama het muurtje verder afbrokkelen. Er werden kleertjes en spulletjes gekocht, gefantaseerd en mama’s buik begon ook eindelijk te groeien.

De weken erna vlogen voorbij. Er werd hard gewerkt aan je kamertje door papa en een klein beetje geholpen door mama. Je meubeltjes werden in elkaar gezet, wasjes gedraaid en mama genoot steeds meer van je borstcrawl en rugslag die jij in haar buik aan het doen was.

Toen was mama 37 weken zwanger en mocht je komen. Wij hadden alles thuis klaar voor je en medisch gezien was het ook toegestaan. Maar je maakt geen aanstalten, dus mama geniet van haar verlof, rommelt wat in huis, slaapt, rust, doet wat bezoekjes of ontvangt ze. Kortom.. alles rustig aan, want je zou elk moment kunnen en mogen komen.

Vandaag is het 1 april 2015 (geen grapje), 40 weken en 4 dagen zwanger, en je zit nog steeds warm in mama’s buik. Alsof je zegt : ‘mama, jij wilde graag zwanger zijn... dus dan blijf ik ook echt mijn tijd uitzitten’.

~~~~

Lieve Floepske, dankjewel dat je mama zoveel tijd hebt gegeven om volop van jou te genieten in mijn buik en te wennen aan je komst.
Ik begrijp heel goed dat het spannend voor je is om de grote wereld in te stappen. Papa en mama vinden het ook heel spannend.
Maar mama is er klaar voor om je te delen. Dan kan ook papa jou dragen en beschermen, zoals ik al die tijd heb mogen doen.
Je mag je warme privé-zwembad achterlaten, en je laten verwelkomen in een warm bad vol liefde.

Dikke tút van je mama





Reacties (4)

De mensen die het dichtst bij je staan, kunnen je ook het meeste pijn doen. Klopt!

Je betekent veel voor een ander. Je bent 2 handen op 1 buik met de ander. Een leven zonder jou kan de ander niet voorstellen enz. enz.

Je merkt dat er dingen veranderen, niet ten goede, en gaat gesprekken aan. Gesprekken die niet gemakkelijk zijn, maar zoals het loopt kan het ook niet verder doorgaan. Het is je teveel waard om het te laten doodbloeden of te laten escaleren. Ook zijn er onschuldige slachtoffers in dit verhaal die belangrijk voor je zijn.

Het zijn tweezijdige gesprekken, met beloftes op beterschap. Het zijn eenzijdige gesprekken. Je stelt vragen en je krijgt geen antwoord. Je geeft aan dat het zo niet langer door kan gaan, dat er in jouw leven ook veel gaande is en je je energie moet verdelen. Dat deze situatie je energie kost en je steun nodig hebt.
Er wordt gezegd dat je uitleg krijgt waarom het anders is, waarom het anders voelt, wat er gaande is.

Je wacht, maar je hoort niets. Je doet nog eens een poging. Vraagt of je iets verkeerd hebt gedaan of gezegd. Nee, niks van dat alles en ik zal uitleg krijgen. De ander is aan zet. Je wacht.

Het blijft stil… doodstil. De vraagtekens worden alsmaar groter. Uitleg blijft uit. Je bedenkt redenen dat er geen contact wordt opgenomen. Bedenkt voor de ander een excuus. Maar contact blijft uit. Nog steeds geen antwoorden.

De deur staat daarna heel lang op een kier. Tijd verstrijkt en je leven gaat door. De bal ligt bij de ander, zoals je duidelijk hebt aangegeven.
De vraag ‘waarom’ stel je jezelf meerdere malen, maar je hebt geen antwoord.
Het blijft stil… doodstil.

Woorden die zijn gezegd hebben geen waarde meer. Ze voelen aan als keiharde leugens. Je bent dus toch niet zo belangrijk voor de ander als je altijd hebt gedacht. Je bent het niet waard om moeite voor te doen. Je bent het niet waard om eigen trots en koppigheid voor opzij te zetten?
Dat doet pijn, heel veel pijn. Je belandt in een soort van rouwproces.

Uiteindelijk treedt acceptatie in en besluit de deur met een grote klap dicht te gooien. Alle lijntjes worden rigoureus gebroken, ook met de onschuldige slachtoffers.
Je hebt het een plekje gegeven en besluit dat het is wat het is. Berusting. Je zult normaal doen, wanneer je elkaar tegenkomt en daar zal het bij blijven.

Wat krom is maak je nooit meer recht. Het wordt nooit meer zoals het was. Bij alle volgende toezeggingen, zullen er vraagtekens zijn. Vertrouwen is weg. Geloofwaardigheid is weg.

Soms is er echt TE veel gebeurd en is er TE lang gewacht. Een hele harde levensles die gelukkig mijn vertrouwen in andere mensen niet heeft geschaad.

Het is jammer, het is klaar, het is goed zo. Laat het hierbij. Verpest het nou niet nog meer.










Reacties


Het is een tijd stil geweest met mijn geluks/geniet-momentjes. Dat geldt voor het noteren ervan, want ik sta nog steeds elke dag even stil bij zo’n moment. Wanneer, wat en welke dag, weet ik niet meer, maar de momenten bestonden bijvoorbeeld uit:

- Tevreden gesnurk van Shiva
- Zonder het te merken is Speedy op mijn schoot gekropen
- Leuke lieve post
- Merken dat het langer licht wordt
- De geur van voorjaar in de lucht
- Vogels die vrolijk fluiten
- Uitslapen
- Voelen dat ik blij wordt van haken en leuke dingen zien ontstaan vanuit je vingers
- Een berichtje van iemand krijgen, waar je een tijdje niets van hebt gehoord
- Leuk gesprek in de spreekkamer
- Iets leuks terugvinden, waarvan je vergeten was dat je het had
- Slappe lach hebben in je eentje
- Met een klein gebaar een ander blij maken

Ook ben ik een week flink ziek geweest en genietmomenten in die week kan ik me niet bedenken. Waarderingsmomenten wel. Blij met de zorg van mijn lief.

Een aantal momenten die een extra vermelding behoren te krijgen:
- Gezellig en lekker uit eten met lief, ter ere van zijn verjaardag #qualitytime
- Op verjaardag bij mijn nichtje. Leuk om te zien hoe ze woont.
- Op stap met vriendinnen in Groningen met een Hollandse meezing-band. (dat mijn jas gejat is vergeten we maar snel #materiaalistevervangen)
- Naar het theater voor een avondje muziek van 3JS ‘Bronnen’. Veel bekenden gezien, geknuffeld, getút, gekletst en natuurlijk genoten van de muziek.
- Bowlen en uit eten met schoonfamilie, ’s avonds verjaardag bij eigen familie.
- Dagje huishoudbeurs met vriendin.
- Goed nieuws over de 20 weken echo van dinnetje.




Reacties (1)


We laten ons op de stoeltjes zakken met een kopje koffie en thee voor onze neus. Alle voorbereidingen zijn gedaan. Nog even een momentje voor onszelf, in afwachting van wat gaat komen.

Na een half uur druppelen de eerste mensen binnen en al snel is er een gezellige groep. De kinderen vermaken zich prima in de ‘speelkamer ‘, dus kunnen de ouders ook ontspannen met elkaar en wij met hen praten. Ik huppel wat heen en weer van de keuken naar onze gasten. Er moet tenslotte ook aan de innerlijke mens gedacht worden.  Na het eten vertrekken de eersten naar huis, de kinderen willen eigenlijk niet mee, maar bedtijd roept. De tweede lichting van mensen kondigt zich vervolgens ook alweer aan.  

Men zoekt een plekje en het zaaltje loopt lekker vol. Iedereen is voorzien van een hapje en drankje en mijn broer (de dj) verzorgt de muziek. Ik word door een dinnetje meegenomen om te gaan dansen. Terwijl ‘Let me entertain you’ van Robbie Williams uit de speakers klinkt, kijk ik met een brede lach om me heen naar iedereen die aanwezig is. Ik geniet.

Vandaag zijn er allemaal mensen die speciaal de moeite hebben genomen om naar ons toe te komen.  Vanuit Groningen, Friesland, Drenthe, Zuid-Holland en Overijssel. Mensen die elk op hun eigen manier belangrijk en/of bijzonder voor ons zijn. Ik voel me rijk en dat gevoel is onbetaalbaar. (ha, let op die woordspeling... rolde zo uit mijn mouw)

Er wordt geknuffeld en getút. Er wordt gekletst, gedanst en gelachen. Het is echt feest!

We zijn vre-se-lijk verwend door iedereen, superlief! Maar dat jullie er waren, was het allergrootste cadeau wat we ons maar konden wensen.

Allemaal ontzettend bedankt voor het mede mogelijk maken van deze mooie herinnering.

 

*blogje vanuit mezelf geschreven, maar R zal er niet anders over denken*


Reacties (3)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Categorieën
Wie is ze?

Feitjes:
Blond, dertiger, Fries, alive and kicking, vriendin van, bazinnetje van, secretaresse, creatief, houdt van gezelligheid, van feestjes en van (de muziek van) 3 Volendamse heren; dit vaak combinatie met elkaar.

Eigenschappen
Dat is aan jou om daar achter te komen.

~~~~~~

Mijn: webwinkel

Mijn: email

 

Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl